Hoewel onze dochter inmiddels al weer meer dan zeventien maanden onze
dagen (en nachten) vult met wijze levenslessen, eigenwijze streken en verrassende
inzichten, zijn er regelmatig momenten dat we met onze gedachte weer even
midden in de zwangerschap zitten. Zo hoorde ik laatst van Sandra van de Belt
van zwangerschapscursus Mama2b (www.zwangerzwolle.nl)
dat er nog steeds weinig mannen zijn die staan te popelen om mee te gaan met
hun partner naar een zwangerschapscursus. Enigszins begrijpelijk, want het
beeld van zo’n cursus dat wij mannen hebben, draagt nou niet bepaald bij aan
een gezellig, ongedwongen uitstapje met je partner. En tegelijkertijd moest ik
denken aan mijn eigen ervaringen als broekie in de wereld van puffen, posities
en positiviteit, met andere woorden: zwangerschapsyoga!
Plek des onheils
En ik zal het maar meteen bekennen. Ik ben ook één van de vele mannen
die de toegevoegde waarde van gezamenlijk puffen met onbekenden ergens in een
lokaal buurthuis niet direct heeft ingezien. Het begint al bij binnenkomst. Langzaam
druppelen de stellen binnen. Het valt me direct op dat bij vrijwel elk stel de
vrouw voorop loopt. Gevolgd door de man, slenterend en zichtbaar ongemakkelijk. Dan komen we aan op de ‘plek des onheils’. De
stoelen staan al klaar in een kring. De aanwezigheid van de pufmatjes in de
hoek van het lokaal bevestigt nogmaals dat we hier te maken hebben met een
serieuze aangelegenheid waarbij een actieve bijdrage een minimale vereiste is.
De hoeveelheid aanwezige zwangerschapshormonen verontrust me een beetje. Eén
hormonenstorm kan ik nog wel hebben, maar acht is wel heel erg veel… Toch besluit ik me er maar volledig aan over
te geven, want ach, hoe erg kan het zijn?
Geitenwollen sokken
Dan komt uiteindelijk de docente binnen. Het sprankje hoop dat we les
zouden krijgen van een vlotte, moderne en vooral gemoedelijke jongedame
vervliegt direct als ze het lokaal binnenloopt. Alle clichés lijken te kloppen.
Geitenwollen sokken, kruidenmuntthee, zelfs het motto ‘waarom zou je kleren
kopen als je ze zelf ook kunt maken?’ lijkt van toepassing te zijn. Haar
serieuze blik a la Jerney Kaagman legt ons zonder woorden uit dat mannenhumor
hier niet gewaardeerd wordt. Als één van mijn mannelijke lotgenoten vervolgens
de opmerking plaatst of we wel op tijd klaar zijn omdat het voetbal om acht uur
begint, lijk ik even getuige te worden van een ernstige mishandeling. Toch
lijkt de kruidenmuntthee een rustgevende uitwerking te hebben, want een geforceerd
lachje is de enige reactie die volgt. Goed, laten we maar eens aan het werk
gaan…
Onzekere partners
Na wat algemene instructies is dan eindelijk het grote moment daar. De
matjes komen tevoorschijn. Ga daar maar liggen schat! En na enkele
ongemakkelijke minuten lijk ik er zowaar iets van op te steken. Zaken waar Doortje
en ik, achteraf gezien, tijdens de bevalling heel veel aan hebben gehad. Wie
had dat gedacht? Het heeft dus weldegelijk zin om mee te gaan, ook al heb je
zelf dus geen zin. Vergeet niet dat iedereen in dezelfde situatie zit. Iedere
aanstaande vader kampt met dezelfde onzekerheden. En misschien nog wel belangrijker;
vergeet niet dat onze docente (gelukkig) alleen in Deventer lesgeeft en dat er
genoeg vlotte, moderne docenten zijn die hun kleren gewoon in de winkel kopen. En
wanneer je ziet dat jouw buurman op dezelfde wijze yoga-technisch aan het
klungelen is als jij, trek je een opmerkelijke, maar geruststellende conclusie:
wij zijn niet bij zwangerschapsyoga, we zijn bij een lotgenotenbijeenkomst voor
onzekere partners van zwangere vrouwen. Dat de zwangere dames in kwestie daar
toevallig bij zijn, maakt weinig verschil. Goh, dan lijkt het ineens allemaal
erg mee te vallen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten